Marieke blogt

Ik geef een inkijkje in mijn praktijk als kindercoach en kindertolk waar ik dagelijks ouders en kinderen ontmoet met de meeste uiteenlopende vragen. Op dit blog vindt u items die te maken hebben met opvoedvraagstukken, angsten bij kinderen, pestgedrag, mindfulness en nog veel meer.

Mama, Kijk eens in de spiegel.

MAMA, kijk eens in de spiegel

Danielle maakt een afspraak voor een Present Child sessie. Ze heeft heel veel strubbelingen met haar dochter Amber, maar ze geeft al in de aanmelding aan; “Ik denk dat het aan mij ligt.” Tijdens de intake mag Danielle een uur over haar kind praten. Ze duikt er even helemaal in. Ze staat uitvoerig stil bij het gedrag wat haar nou zo irriteert. Amber is 10 jaar en heel onzeker. Ze denkt in alles dat ze niet goed genoeg is. Amber heeft een laag zelfbeeld, ze haalt briljante cijfers maar toch denkt ze, het is niet goed. Amber heeft een hartsvriendin, Roos. Roos is heel zelfverzekerd. Roos bepaalt veel en Amber hobbelt erachter aan. Regelmatig probeert Danielle duidelijk te maken aan haar dochter dat ze goed is zoals ze is, dat er geen reden is om haar zelf zo naar beneden te halen. Hoe hard Danielle ook probeert en hoe positief ze ook alles benoemt, Amber blijft hetzelfde gedrag vertonen. In de intake zegt Danielle het te herkennen. Ik was vroeger ook zo. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was. Na de intake ga ik met de vertaling aan de slag. Het gaat nu niet meer om Amber maar om Danielle. In het verslag zitten veel boodschappen van het kind naar de ouder, ook Amber heeft een boodschap voor haar  moeder. Danielle heeft in haar verleden altijd op moeten boksen tegen haar oudere zus. Deze zus had meer aandacht nodig omdat ze langere tijd ziek is geweest. Het draaide jarenlang alleen om haar zus. Haar ouders hadden minder oog voor Danielle en gaven haar de indruk dat ze zichzelf wel kon redden als ze maar goed haar best bleef doen. Danielle heeft zichzelf langzaam kleiner gemaakt en vooral dominante kinderen en later volwassenen op een voetstuk geplaatst. De ander is altijd beter, vond zij. Dit vind ze nog steeds van haar zelf. Danielle heeft een goede baan, ze wordt gewaardeerd in haar functie maar toch heeft ze zelf dat gevoel niet. Er zit een pijnpunt. Het gekwetste kind van vroeger werd niet gezien om wie ze was. Er was geen aandacht voor haar en haar ontwikkeling. Dat gekwetste kind mag nog aandacht, het mag nu wel gezien worden en serieus genomen worden. Het mooie van deze methode is dat het kind, in dit geval Amber, ook laat zien in haar gedrag wat een ouder mag gaan doen om aandacht te hebben voor haar gekwetste kind. Dat is de spiegel dat een kind voorhoudt. Als Amber naar school fietst of gaat slapen zegt ze altijd; “mama, ik hou van jou.” Dit zegt ze zo vaak dat Danielle soms denkt, nou, het mag wel iets minder hoor. Eigenlijk zegt Amber; Mama, hou van jezelf en Amber blijft het net zo vaak zeggen tot Danielle er daadwerkelijk iets mee gaat doen.

In de weken erna beseft Danielle dat ze nog iets te doen heeft. Ze schrijft een brief aan haar ouders. Ze schrijft er alles in wat haar al die jaren zo dwars heeft gezeten, ze maakt er geen mooie woorden van maar gewoon zoals het is en zoals zij het gevoeld heeft. Daarna verbrand ze de brief. Echt opsturen is een brug te ver. Door het op te schrijven en het daarna te verbranden heeft het al meer een plek gekregen. Ook heeft ze met haar man besproken, hoe haar kindertijd nou echt was. Dat luchtte ook op. Blijkbaar was het nodig. En Amber, zij kwam die week thuis met een 8 voor rekenen. “Goed hè mam!” “Heel goed meis, je bent een topper.”

https://www.mamakinderenjeugdcoaching.nl/coaching/kindertolkd-present-child-methode

Sophie past op

Sophie was vroeger een echt poppenmeisje. Als kleine peuter sleepte ze haar pop al overal mee naar de toe. De pop werd goed verzorgd, verschoond en kreeg netjes op tijd te eten. “Later word ik ook mama of juf”, riep Sophie. Het verzorgende zat er al helemaal in.

Sophie is nu 14 jaar en heeft twee schattige kleine buurjongetjes. Tom is 3 jaar en Boris 8 maanden. Ze zijn net naast haar komen wonen. Sophie vindt het geweldig! Als ze uit school komt gaat ze vaak even langs. Met Tom bouwt ze dan een hut van dekens in de tuin en dan hoopt ze dat het gaat regenen. Dan blijven wij hier gezellig zitten, zegt ze dan. Tom is dol op haar. Sophie is lief en bedenkt altijd weer iets creatiefs wat ze met Tom kan doen. Laatst had Tom een boze bui. Hij had niet goed geslapen zei zijn moeder en de hele dag was hij aan het mopperen. Toen Sophie gezellig kwam spelen was hij ook boos. Zomaar. Hij gooide een auto aan de kant en deze kwam tegen Sophie aan. Het deed best een beetje pijn en Sophie begreep niet wat ze verkeerd deed. Ze was lief voor Tom en deed toch gezellige dingen? Een beetje verdrietig ging Sophie weer naar huis.

Dat was het moment dat Sophie aan de oppascursus begon. In 4 avonden leerde Sophie alles wat ze moest weten over oppassen. Tom was helemaal niet boos op haar, hij was moe maar dat kunnen peuters nog niet op een andere manier uiten. Voor Sophie was het heel fijn om te weten dat het niets met haar te maken had en ook fijn dat ze leerde hoe ze Tom uit een boze bui kon halen.

Verder leerde ze nog veel meer handige dingen zoals luiers verschonen, activiteiten bedenken, hoe je het beste een kindje kan troosten en wat je kan doen bij kleine ongelukjes. Zo had Tom een keer een bloedneus en was zelf heel erg geschrokken. Omdat ze rustig bleef en wist dat ze zijn neusje bovenin dicht moest knijpen, ging het heel snel weer over. Ze was heel trots op haarzelf dat ze het zelf kon oplossen.

Tijdens de oppascursus leerde Sophie in een rollenspel hoe ze moest handelen in verschillende situaties. Samen met leeftijdsgenootjes deelden ze ervaringen en bespraken ze wat kon gebeuren. Ook weet ze nu veel beter wat kinderen in een bepaalde leeftijden al wel of niet kunnen. Nu kan ze qua activiteiten ook beter aansluiten bij de belevingswereld van het kind. Sophie heeft ondertussen al meer oppasadresjes en zo verdient ze ook nog een zakcentje.

De oppastraining wordt een paar keer per jaar georganiseerd door Ma.Ma. Kinder-en Jeugdcoaching. Heb je belangstelling? Stuur dan even een mailtje.

info@mamakinderenjeugdcoaching.nl

 

Er ligt een monster onder mijn bed

“Er ligt een monster onder mijn bed!” “Dat kan helemaal niet”, zegt moeder.

Toch is Sam hartstikke bang!

Als het bijna half 8 in de avond is krijgt Sam al een vervelende kriebel in zijn buik. Dat betekent dat hij naar boven moet om zijn tanden te poetsen en zijn pyjama aan te doen. “Loop je vast mee naar boven, mama?” vraagt Sam. Maar zijn moeder is druk bezig om de vieze borden af te spoelen. De moeder van Sam vindt dat hij best alleen naar boven kan gaan. “Als je klaar bent roep je maar”, zegt zijn moeder. Zijn moeder begrijpt niet hoe bang Sam is. Ze vindt dat hij zich een beetje aanstelt. “Er is niks om bang voor te zijn”, zegt ze. Maar hoe weet zij dat? Zij voelt toch niet wat ik voel? Ik zie schimmen op de muur, ik hoor inbrekers op het dak, ik zie monsters onder mijn bed en dat is echt waar. Ik zie ze, hoor ze en voel ze.

De angst van Sam speelt al een paar maanden als moeder toch besluit om met Sam bij mij langs te komen. Ze heeft namelijk al van alles geprobeerd maar Sam blijft bang.

Als Sam mijn praktijk binnen stapt zie ik een heel vrolijk en actief kind die alles in de ruimte leuk vindt. Hij maakt makkelijk contact en weet heel goed waarom hij er is. Hij lijkt bijna opgelucht dat er nu eindelijk iets aan zijn angst gedaan wordt. Sam vertelt honderduit over dat er is ingebroken in zijn huis en dat de inbrekers zijn spaarpot hebben mee genomen. Ook vertelt hij dat ze zomaar terug kunnen komen omdat er een regenpijp langs zijn slaapkamer loopt. Daarom moet altijd het raam dicht, ook al is het 30 graden. Ook hoort hij ’s nachts een raar geluid onder zijn bed. Hij durft dan niet te kijken want stel dat er iemand onder ligt…

Waar ik mee start is zijn angst serieus nemen. Door dat te doen voelt Sam zich gehoord en mag hij en zijn angst er helemaal zijn. Als ik vraag waar de angst zit kan Sam heel duidelijk vertellen dat het in zijn buik zit. Het geeft hem een misselijk gevoel.

Opheffen van emotionele blokkades

We gaan aan het werk en Sam is heel gemotiveerd. Ik leer Sam hoe hij contact kan maken met zijn lijf, ook als hij buikpijn heeft. De angst zit namelijk in zijn hoofd. Dat zijn de gedachten die op dat moment graag de baas over Sam willen spelen. Door ademhalingsoefeningen leert Sam hoe hij vanuit zijn hoofd in zijn lijf kan komen. Het werkt bevrijdend als je erachter komt dat er in je buik geen gedachten zitten! Dus, als je bang bent of nare gedachten hebt, ga je naar een rustige buikademhaling. Als het je beter helpt leg je je handen op je buik of misschien wel je lievelingsknuffel. Naast de ademhalingsoefeningen gebruik ik EFT (Emotional Freedom Techniques). Deze speciale techniek kan je van je angsten af helpen. De angst van Sam zit ergens vast in zijn lijf. Hij ervaart stress en nare gevoelens. Door EFT lukt het Sam om zijn emotionele blokkades op te heffen. Sam ervaart een bevrijding. Zijn lijf voelt meer ontspannen en door de positieve zinnetjes die hij mee krijgt voor thuis, zoals; “ook al ben ik bang, ik ben een kanjer”, kan hij in alle situaties zelf oefenen en zijn angst leren beheersen.

Is jouw kind ook ergens bang voor en lukt het niet om deze angst te door breken? Misschien is deze manier wel iets wat past bij jouw kind.

info@mamakinderenjeugdcoaching.nl

Jongens zijn zo druk!

Vandaag mag ik gaan observeren bij kinderdagverblijf de Groene Kikker. De leidsters vinden het heel fijn om horizontale groepen te hebben zodat iedere leeftijdsgroep goed tot zijn recht komt. Aan de andere kant vinden sommige leidsters het lastig om goed om te gaan de peuters en dan met name de jongens. Een aantal jongens uit de peutergroep zijn erg druk en luidruchtig. “We moeten zo vaak waarschuwen of het wat rustiger kan. Dat is eigenlijk niet leuk werken op deze manier.”

Joris is 3 jaar en zit op de peutergroep bij de Groene Kikker. Joris heeft er zin in vandaag. Zijn beste vriendje, Guus, zit ook in deze groep. Met Guus heeft Joris altijd veel plezier. Als ze elkaar zien geven ze elkaar eerst een dikke knuffel en rennen vervolgens naar de auto-bak. De bak wordt omgekiept en alle auto’s liggen verspreid over de vloer. Ze zoeken naar de vrachtwagen en vuilniswagen, dat zijn de grootsten die in de bak liggen. Liggend op de grond racen ze zo met de auto’s achter elkaar aan door de ruimte heen. Daarbij doen ze het geluid van auto’s na. Met veel kabaal en enthousiasme verplaatsten ze zich door de hele ruimte. Tussendoor maken ze de nodige botsingen, want dat doen de auto’s ook.

Pedagogisch medewerkster, Nathalie helpt een meisje op de wc en vraagt ondertussen of de jongens wat zachter willen doen. Joris en Guus horen het niet. Ze gaan op in hun spel.  Lotje van 2 zit ook in de ruimte. Ze heeft een popje in haar handen die nieuwe kleertjes aankrijgt. Plotseling komen Joris en Guus aangestormd met de auto’s en stoten tegen Lotje aan. Lotje moet heel hard huilen. Nathalie ziet het gebeuren. Ze had de jongens al eerder gewaarschuwd dat het wat stiller moest en nu is ze boos. “Hou daar eens mee op, jullie maken veel te veel herrie en doen andere kinderen pijn. Ga toch eens rustig spelen en blijf van elkaar af. “Joris en Guus kijken een beetje beduusd. Ze vinden het jammer. Het was net zo leuk.

Later spreek ik met Nathalie de dag door. Ze vertelt me dat dit steeds de dingen zijn waar ze tegenaan loopt. Ze zou wel wat handvatten kunnen gebruiken om de jongens in haar groep beter te begrijpen.

Dit is een vraag die vaak gesteld wordt in de kinderopvang en in het basisonderwijs. Dat is ook precies de reden dat destijds de training Ruimte voor jongens is geschreven. Ook ik ben een vrouw en ook ik heb een zoon. Ik maakte me ook schuldig aan het: “Hou op, niet doen, kan het wat zachter, blijf van elkaar af.” Maar op het moment dat je even helemaal in de jongens “duikt”, gaat er een wereld voor je open. Ze zijn namelijk zo ontzettend leuk!

Met welke bril kijk jij naar jongens?

Jongens… Hoe kijk jij naar jongens? Zijn ze echt anders dan meisjes? Waarom zitten ze altijd aan elkaar? Waarom bewegen ze zoveel en gaat alles met veel geluid?

In de kinderopvang werken voornamelijk vrouwen. Ze kunnen zich makkelijker identificeren met de meisjes op de groep. Toch is het voor jongens erg belangrijk om zich prettig en veilig te voelen en vooral ook zichzelf (een jongen dus) te mogen zijn.

De training; Ruimte voor jongens is speciaal voor pedagogisch medewerkers geschreven.  In deze training krijgen deelnemers inzicht in de ontwikkeling en behoeften van jongens en hoe dit zich uit in hun gedrag. De deelnemers onderzoeken hoe zij ervoor kunnen zorgen dat zowel meisjes als jongens zich prettig voelen op het kindercentrum. Hierbij wordt enerzijds ingegaan op passende activiteiten, materialen en inrichting van de ruimte en anderzijds op het communiceren van de pedagogisch medewerkers richting jongens.

De training individueel is te volgen bij Logavak Utrecht en Amsterdam of incompany.

info@mamakinderenjeugdcoaching.nl

Mijn hoofd is vol

Een mooi en open kind stapt mijn praktijk binnen. Jip is een vrolijk meisje van 11 jaar en ze zit in groep 8. Spannend, volgend jaar naar de middelbare school. Ze heeft veel vriendinnen, ze kan goed turnen en ze speelt prachtig piano. Tijdens het piano spelen kan ze haar gevoelens zo goed kwijt, zegt Jip, als ze bij mij is. En ook bij dieren. Jip is dol op honden. Haar hond is pas doodgegaan maar misschien komt er binnenkort een puppy. Daar droomt Jip van. Een puppy, het liefst voor haarzelf, dan zou ze misschien altijd goed kunnen slapen. Want daar komt ze eigenlijk voor. Zodra Jip naar bed gaat begint het. Haar hoofd zit vol gedachten. Ze gaan alle kanten op en ze krijgt haar hoofd niet stil. Soms lijkt het alsof er iets of iemand in haar hoofd zit die zegt wat ze allemaal nog moet doen. “Heb ik mijn gymtas klaargelegd? Ik moet nog een piano stuk oefenen, zit mijn telefoon in de oplader? Hoe laat zou papa thuiskomen? Heb ik mama wel 3 kussen gegeven? Ken ik de topotoets wel voor morgen?…Enz enz enz… En zo ligt Jip uren wakker. Soms wordt ze er zelfs heel verdrietig van. Ze wil wel slapen, maar het lukt niet. Jip is overdag heel moe. Daar maakt ze zich zorgen over. “Ik zit in groep 8 dus het is beter als ik uitgerust ben, zegt Jip…”

Slaapproblemen onderschat

Maar Jip is niet de enige... Slaapproblemen bij kinderen zijn nog altijd een onderschat probleem. Van alle kinderen heeft zo’n 25 procent ooit in het leven te kampen met slaapproblemen. Slaapproblemen bij kinderen kunnen leiden tot gedragsproblemen, problemen met leren, verminderde lichamelijke conditie en motorische onhandigheid, moeheid en hoofdpijn.

Tijdens de coaching gaan we werken aan ademhalingsoefeningen. Jip zit alsmaar in haar hoofd. Haar gedachten zijn haar steeds de baas. Daar moet verandering in komen. Tijdens de ademhalings-en visualisatie oefeningen leert Jip om uit haar hoofd te gaan en rustig in haar lijf te komen. Ze leert dat er geen gedachten zitten in haar buik. Wow, zo had ze het nog niet bekeken. De ademhalingsoefeningen gebruikt ze nu ook in de klas, voor een toets bijvoorbeeld of andere momenten die ze spannend vindt. Het lukt Jip om haar gedachten rustig te laten komen en weer voorbij te laten gaan. Dat lukt nu omdat ze weet hoe ze moet ademen. Jip valt nu sneller in slaap en ze heeft overdag genoeg energie voor leuke dingen, zoals spelen met haar vriendinnen en de hond van de buren uitlaten.

Mediteren kun je leren

De individuele coaching is nu afgerond maar Jip vindt het nog steeds fijn om de meditaties te oefenen. Ze komt nu iedere week naar de meditatie lessen in mijn praktijk waar net als Jip nog 7 kinderen zijn die dit ook graag willen leren. Jip vindt het fijn om te ontdekken dat er meer kinderen zijn zoals zij.

Heeft uw kind ook moeite met slapen of last van een “te vol hoofd?” Kom gerust eens langs voor een kennismaking en samen kijken we hoe we uw kind het beste kunnen ondersteunen.


info@mamakinderenjeugdcoaching.nl